در میان تعریفهای گوناگون بهزیستی، تعریف سازمان ملل متحّد، از همه پذیرفته شدهتر است: «سازمان بهزیستی، عبارت است از مجموعهای هماهنگ از برنامهها و فعالیتهایی که زیر نظارت یا کمک دولت، برای بهبود زندگی افراد و گروههای آسیبپذیر جامعه، انجام میشود».
به طور کلّی، پنج گروه از افراد جامعه، نیازمند محسوب شده و در برنامه ریزیهای سازمان بهزیستی کشور، مورد توجه قرار میگیرند. این گروهها عبارت اند از: کودکان، زنان، سالخوردگان، بزهکاران و معلولان. سازمان بهزیستی، برای کمک به حداقل هزینه زندگی افراد و خانوادههای نیازمند و بیسرپرست، و ایجاد زمینههای مناسب برای خودکفایی آنان برنامه ریزیهای وسیعی صورت میدهد
در شرایط کنونی، سازمان بهزیستی کشور، به عنوان یک واحد بزرگ اجتماعی، با بیش از بیست سال ارایه خدمات، با حجم قابل توجهی از معلولان و اقشار آسیبپذیر جامعه رو به روست که پاسخگویی به نیازهای مختلف این عزیزان، دستگاه مذکور را ـ که مسؤولیت سنگینی در راه ارایه خدمات بهزیستی به محرومان و معلولان جامعه به دوش گرفته است ـ در شرایطی بسیار حسّاس قرار داده است.
از این رو، سازمان بهزیستی، برنامههای اصلی خود را، در این راستا به سه قسمت خدمات اجتماعی (حمایت خانواده)؛ توانبخشی؛ و خدمات بازپروری و کارآموزیِ اجتماعی تقسیم کرده است.
وظایف سازمان بهزیستی
تلاش برای حفظ کیان خانوادههای آسیب دیده و آسیبپذیر، نگهداری و مراقبت و توان بخشی معلولان و آماده سازی آنان برای از سرگیری زندگی عادی در جامعه، توسعه پژوهشهای کاربردی برای پیشگیری از معلولیتها و آسیبهای اجتماعی بازپروری، اصلاح و ارشاد ناسازگاران و آسیب دیدگان اجتماعی، تأمین موجبات تشویق و جلب مشارکتهای مردمی به منظور بهبود کیفیت خدمات رسانی و حمایت از اقشار محروم و آسیبپذیر، و نیز تشویق و حمایت از بخش غیر دولتی به منظور سرمایه گذاری در هر یک از حالتهای توان بخشی، اجتماعی و حمایت، از عمدهترین وظایف و مسؤولیتهای سازمان بهزیستی ذکر شده است